جوشکاری (448) مرز حساب و کتاب کردن با خساست

سلام روحانی بزرگوار.

در جوشکاری 419 در مورد آدم خسیس فرمودید که مومن خسیس نمی شود کاملا درست است چون طبق گفته شما به رزاقیت خداوند ایمان دارد. من یه مساله ای ذهنم را گاهی بدجور درگیر می کند و البته ادم خسیسی نیستم و بارها و بارها رزاقیت خداوند به من ثابت شده. اما مساله ای که هست چون هنوز درامد اندکی دارم که بی موقع هم پرداخت می شود و از طرفی دوست دارم به پدرم هم کمک کنم. همیشه پول کمی برای خودم می ماند که مجبورم خیلی خیلی صرفه جویی کنم و حساب و کتاب دقیقی داشته باشم.

اما چون در خوابگاه هستم و دوستان علاقه به ناهار و شام درست کردن های دسته جمعی و پر هزینه هستن من همیشه به بهانه های مختلف مشارکت نمی کنم یا کسی را به سفره ام دعوت نمی کنم. نه اینکه دوست نداشته باشم ها فقط به خاطر اینکه خودم معمولا غذای کم هزینه می خورم و اگر دعوت کنم هزینه ها از دستم در میرود. گاها با خودم که خلوت می کنم حس می کنم که هنوز ایمانم به خدا ناقص است و فقط ادعا می کنم که به رزاقیت خدا ایمان دارم. حتی وقتی تعارف می کنند هم چیزی بر نمیدارم تا بعدا مجبور نشوم که من هم از همان غذا یا میوه بخرم و تعارف کنم.

این قضیه سالهاست که ذهن منو درگیر می کنه. چکار کنم؟