سلام
میشه در مورد آقاپسرهایی که مجردی زندگی میکنند هم یه توضیحی بدید؟ منظور اینکه آیا این دست آقا پسرها گزینه مطلوبی برای ازدواج هستند؟ اون هم با این فرض که اون آقا پسر بالای سی سال سن دارند، جزو قشر مذهبی و متدین محسوب می شند، با خانواده در یک شهر هستند، پدر خانواده هم فوت کرده و این آقا پسر تنها فرد ذکور خانواده است، و آقا پسر کمی بعد از فوت پدر به دلیل اینکه خواهرها حرفش رو نمی خونند و با هم اختلاف عقیدتی دارند و سر این اختلاف ها (نوع پوشش و تایم رفت و آمد و...) با هم دعوا داشتند، از مادر و خواهرهای مجرد جدا می شند و در یک نقطه دیگر شهر ساکن می شند.
آیا این یک تجربه ناموفق در مدیریت خانه و خانواده برای آقا پسر محسوب نمیشه؟ تردید کردن در توانایی مدیریت آقا پسر و داشتن قدرت تعامل با اعضای خانواده و داشتن استقامت در برابر مشکلات خانوادگی این شخص به جا هست یا نا به جاست؟ به هر حال یکی از راه های شناخت افراد، تصمیم ها و عملکردهای گذشته هست.
برچسب:
نویسنده: امیر محمدی